Έτυχε να διαβάσω στο διαδίκτυο μερικά άρθρα για το αφρικάνικο φυτό
Miracle Fruit Plant (
Synsepalum dulcificum). Εδώ και αιώνες, οι κάτοικοι της Γκάνα μασουλάνε τον άγευστο και άοσμο μικρό καρπό του φυτού αυτού με αποτέλεσμα οτιδήποτε και να φάνε, όσο ξινό, πικρό ή καυτό, να έχει θεϊκή γεύση ... γλυκίσματος.
Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στο ενεργό συστατικό
miraculin (“
θαυματουργίνη”) που περιέχει ο καρπός. Ιδού και λινκ σε σχετικό άρθρο:
CNN
Πολλοί ερευνητές ήδη χορηγούν με επιτυχία
θαυματουργίνη σε διαβητικούς καθώς και σε καρκινοπαθείς των οποίων η γεύση έχει αλλοιωθεί λόγω χημειοθεραπείς.
Γιατί όχι λοιπό και σε εμάς τους Ατκινσιανούς? Έσπευσα να βρω πού μπορώ να προμηθευτώ
θαυματουργίνη στο διαδίκτυο και τελικά κατέληξα σε ένα σαιτ στις ΗΠΑ που πουλάει τόσο τα φυτά όσο και χαπάκια από τον αποξηραμένο καρπό του φυτού. Δυστυχώς δεν ταχυδρομούν το ίδιο το φυτό εκτός Αμερικής και έτσι παράγγειλα ένα κουτί χαπάκια τα οποία και έλαβα μερικές μέρες μετά. Δεν αναφέρω από ποιο σάιτ για να μην παρεξηγηθώ, αλλά με το Google και λίγη κοινή λογική θα βρείτε και εσεις.
Πρέπει να σάς πω ότι οι πρώτες μου εντυπώσεις είναι
δι-θυ-ραμ-βι-κές. Αφού πιπίλησα ένα μικροσκοπικό χαπάκι μέχρι να λιώσει στο στόμα μου, έφαγα ένα γιαουρτάκι Complet και στη γεύση ήταν σαν να το είχαν ποτίσει με μέλι! Μετά αποτόλμησα να φαω μια φέτα ... λεμόνι, και η γεύση της ήταν σαν να έτρωγα γλυκό κουταλιού!
Αποφάσισα λοιπόν η
θαυματουργίνη να με συνοδεύσει στην προσπάθεια που κάνω με τον Άτκινς. Δεν προτρέπω κανέναν να το δοκιμάσει – μεγάλα παιδιά είμαστε, κάντε την έρευνά σας στο διαδίκτυο, και αποφασίστε. Το μόνο που μπορώ να σάς διαβεβαιώσω είναι ότι η
θαυματουργίνη είναι όντως θαυματουργή