Πολλά καλά είχε, αλλά και ένα μεγάλο κακό... Μετά τα πρώτα 3 χρόνια σταμάτησε να με γουστάρει, αλλά δε με χώριζε κιόλας! Εγώ η κακομοίρα πως να τον αφήσω που τον ήθελα σαν τρελή

: (Ο πρώτος μου έρωτας, βλέπεις... (αυτομουτζώνομαι τώρα)) Μέχρι που άρχισα να βάζω κιλά και εκεί σταμάτησε να με εκτιμάει κιόλας... Μου έκανε την αυτοπεποίθηση χάλια, μου έπαιρνε την μπουκιά από το στόμα, σχολίαζε μπροστά σε γνωστούς και αγνώστους τα κιλά μου, που στην αρχή ήταν μόλις 4-5 παραπάνω, με αποτέλεσμα η προσπάθειες του να φέρουν φυσικά τα αντίθετα αποτελέσματα. Ενώ ζούσα ένα εφιάλτη, νόμιζα πως δεν υπάρχει άλλος άντρας στον πλανήτη... Ακόμα αναρωτιέμαι, πώς ένας άνθρωπος που υποτίθεται σ’ αγαπάει, μπορεί να σου φέρετε έτσι..
Περιττό να σου πω, πως μου πήρε 2 χρόνια να το ξεπεράσω μετά από πολύ φροντίδα του καινούριου μου αγοριού, έτσι ώστε να καταφέρω να βρω την χαμένη μου αυτοεκτίμηση... Μπορεί τώρα να μην έχω ένα αγόρι με κοιλιακούς, αλλά σίγουρα εγώ έναν άνθρωπο με καρδιά και ψυχή...
Γι αυτό το δηλώνω! Τέρμα πια οι μαζοχιστικές τάσεις! (Γιατί αυτό είναι. Τώρα το βλέπω σαν αρρώστια, σαν αδυναμία χαρακτήρα...) Διεκδικείστε αυτό που σας αξίζει και μη συμβιβαστείτε με τίποτα λιγότερο!!!