Κορίτσια κάποια στιγμή που θα βρεθούμε θα σας τα πω και από κοντά. Αν είχα την ζωή σας θα ήμουν 10 φορές καλύτερη. Όχι πως τώρα δεν είμαι. Μόνο που έχασα 12 χρόνια από τη ζωή μου παλεύοντας με έναν εχθρό που δεν υπήρχε περίπτωση να νικήσω. Τι να την κάνεις την δίαιτα όταν το ίδιο το φάρμακο που υποτίθεται σταματάει τις συμπτώματα σου, σε κάνει να θες να φας 2 βόδια και τον άπακο μαζί.
Και όμως, την βρήκα την λύση! Άτκινς! Κρίσεις στοπ, κιλά στοπ. Τα δύο πρώτα χρόνια της Άτκινς έκανα παντού οργισμένα ποστ για την ζωή που έχασα. Και τώρα έχω οργή. Απλά την οργή μου την μεταφράζω σε θετική ενέργεια. Ο,τι έγινε έγινε και δεν ξεγίνεται. Τα χρόνια χάθηκαν. Ε, μέχρι εκεί. Ούτε ένα λεπτό ακόμη χαμένο.
Θέλετε και ιστοριούλα φρέσκια;
Πριν λίγο γύρισα από το κέντρο του Πειραιά. Είχα πάει για ψώνια και πέτυχα στο λεοφωρείο κάτι παιδιά που πήγαιναν στο γήπεδο να δουν τον Ολυμπιακό. 3 νεαροί, εμφανίσιμοι, καμία σχέση με λιγούρια. Είχανε κάτσει και οι 3 στο κάγκελο του λεωφορείου και με χαζεύανε. Το τι λέγανε για να "τσιμπήσω" δεν περιγράφεται. Μέχρι και ότι είμαι βάζελη είπανε! Ε κάποια στιγμή λίγο πριν το Καραϊσκάκη και ενώ έχουν πατήσει κουμπί να κατέβουν γυρνάω και τους λέω: "Παιδιά στο γήπεδο πάτε ε; Ολυμπιακάρα ε;" Κοιτιόνται σαν χαζοί. Και συνεχίζω : "Φωνάξτε και για μένα ε;"
Δεν σας λέω ότι κατέβηκαν και το λεωφορείο έκανε ένα λεπτό να φύγει από την στάση με τα όλε και τις κραυγές χαράς. Να ναι καλά τα παιδιά μου φτιάξανε τη μέρα.
Αυτό που σας λέω και μόνο εσείς ξέρετε, είναι οτι η κοπέλα μέσα στο λεοφωρείο ήμουν εγώ. Η Marina, η επιληπτική, η πρώην 80κιλη, με το γλυκό πρόσωπο και την καλή καρδιά.